Knaap.com recent additions
17 07 2004Sat, 17 Jul 2004
Jasper - Banff
Het gaat iets beter met Marianne op deze zaterdagochtend. Gelukkig maar, want we hebben een behoorlijke rit voor de boeg. Vandaag rijden we van het ene park (Jasper, in het noorden) naar het andere park (Banff, in het zuiden). De weg tussen de twee parken is de Icefields parkway, waarschijnlijk een van de mooiste snelwegen ter wereld; in ieder geval een van de weinigen waarvoor je een kaartje moet kopen (onze parkpas is geldig). We verlaten Jasper dan ook met hoge verwachtingen.
Bij het eerste verkeersbord keren we om en rijden we Jasper weer in. Op het bord stond de omineuze tekst Next gas station: 186 km. We tanken vol en proberen het nog een keer.
We doen nu een natuurgebied zoals je dat alleen in Amerika (en dus Canada) kan doen. Met een gangetje van 80 rijden we over de snelweg en vergapen ons aan het uitzicht. Als er een wild dier te zien is stoppen we voor een foto. En om de zoveel kilometer is er een ruime parkeerplaats met een attractie, waar je met de auto bijna naar binnen kunt rijden. De eerste attractie is, dertig kilometer na Jasper, een behoorlijke waterval in de Athabasca rivier.
We nemen een foto op de brug bovenop de waterval. Hier realiseren we ons dat we de paspoorten en tickets nog in het kluisje van de Jasper Inn hebben liggen, en vangen de (tweede) terugreis naar het plaatsje aan.
Is dat erg? Nu we een stuk rijden waarvan we alles toch al gezien hebben kan Marianne even slapen, en op de terugweg komen er plots allerlei dieren tevoorschijn om te kijken waarom we nu alweer langskomen. We determineren een white-tailed deer:
en enige minuten later zelfs die bekendste inwoner van de Noordamerikaanse snelwegen: de coyote:
Na enige tijd doen we nog maar eens een waterval, deze lijkt nog wel harder te gaan dan de vorige. Het water stroomt vanuit deze rivier naar de Stille Oceaan. Over enkele kilometers rijden we over de continental divide, en stroomt het water naar de Atlantische Oceaan. Bovenop de divide ligt een gletscher.
In de auto vallen we van het ene schilderij in het andere. Het oe en ah is niet van de lucht.
Tegen het eind van de middag wordt de sneeuwlaag op de bergtoppen wel erg dik. De uitkijjkjes worden ook zo magistraal dat ze bijna niet meer in een foto te vangen zijn. De hele dag is het overigens al geweldig weer, net onder de dertig graden bij een vrijwel blauwe lucht. Ideaal. Met Marianne lijkt het ook wat beter te gaan. Op deze manier kun je gelukkig prima een park doen, als je je niet zo lekker voelt.
Bij de gletschers van het Columbia ice field is een parkeerterrein, een souvenirwinkel (er is aan u gedacht) en een restaurant. Vroeger liep de gletscher helemaal totaan de weg, nu moet je een steil bergpaadje op om hem te bereiken: het paadje is te zien op onderstaande foto.
Gisteren zijn we tot de conclusie gekomen dat een te lange wandeling Marianne de das om heeft gedaan; daarom blijft ze nu in de auto pitten terwijl Thijs de gletscher beklimt. Beneden is het warm en lopen mensen op slippers en in t-shirts. Boven blijkt het (verrassing) een stuk kouder, en het ijs laat zich moeilijk beklimmen op slechte schoenen. Je mag een stukje, tussen pionen, de ijsmassa op.
Overal staan bordjes met vreselijke verhalen over kindertjes die in een ijsspleet gevallen zijn. Onze jonge avonturier mijdt de gevaren en spoedt zich naar de top van het toegestane gedeelte, waar een Amerikaan een foto van hem maakt.
Het wachten van Marianne wordt beloond met een zeldzaam stukje ijs op landniveau. Het houdt niet lang vol, ondanks onze airco.
Eenmaal weer op weg maakt een groep berggeiten zijn opwachting. Voederen mag niet, maar je zou ze haast iets gunnen op deze kale vlaktes.
Enfin, en zo nog uren verder. Banff blijkt een mooie stad maar net iets te ver weg, en we moeten de laatste attracties, zoals dit groen/blauwe meer, vanuit het autoraam bezien. Gelukkig is het vanochtend nog gezeemd.
In Banff krijgen we de grootste kamer van het hotel, met (jawel) een keukentje. Die avond zitten we aan de zelfgemaakte spaghetti. Het leven is mooi.
