Knaap.com recent additions
22 07 2004Thu, 22 Jul 2004
Yellowstone Park
Vandaag rijden we de hele dag door Yellowstone National Park, het oudste park van Amerika, beroemd om zijn wilde dieren en geothermische activiteit (er komt nogal wat stoom uit de grond). Omdat het park zo groot is ligt er een weg doorheen; de grootste ronde is meer dan honderd mijl lang. Toch zien onze amerikaanse vrienden kans om een file te veroorzaken vlak na de entree.
Zo is er natuurlijk weinig aan. Om ons heen heeft het park nog het meest weg van een uitgebreid mikado-spel, resultaat van een flinke bosbrand die grote delen van Yellowstone in 1988 in de as gelegd heeft. Overal staan bordjes en lopen rangers om uit te leggen dat zoiets helemaal niet erg is, juist goed voor het bos, u kent het wel.
Na een stijf half uurtje stilstaan mogen we eindelijk stapvoets langs de oorzaak van de file: er ligt een kudde vrouwelijke elks vlak langs de weg. Iedereen stopt aldaar voor een foto, zo ook wijzelf.
Het park is vergeven van de prachtige doorkijkjes. Op zo'n plek is dan vaak een parkeerplaats aangelegd, echter vaak zo dat je 'm net voorbij bent als het uitzicht in beeld komt. Af en toe hebben we geluk en zijn we op tijd om te stoppen en een foto te maken.
De grootste grap van dit park is toch wel het kokende water dat overal omhoog sijpelt. Als het langzaam en gecontroleerd gebeurt heet het een hot spring, knalt het er af en toe uit dan heb je een geyser. Bij beiden is de geur bijna niet te harden: het is alsof er iedere ochtend een verse lading rotte eieren in de plomp gegooid wordt.
Soms liggen er zoveel dampende bronnen naast elkaar dat het verboden is van de houten boardwalk af te gaan, omdat je dan zomaar naar beneden in een soort snelkookpan kan zakken. Het versterkt de indruk dat we hier op het dak van de hel lopen.
Hoe ontdek je wild? De makkelijkste manier is om te wachten tot je een verkeersopstopping ziet, zelf uit je auto te springen en te kijken wat er loos is. Maar in de middag ontdekken we geheel zelf twee grazende elks, en veroorzaken onze eigen kleine file.
Het water dat omhoog borrelt is rijk aan mineralen. Als die op de grond afgezet worden, nadat het water afgekoeld is, krijg je een soort mega-knuffelmuur waar continu kokende vloeistof overheen sijpelt.
Aan het eind van de middag dalen we af in de canyon van dit park, met een eindeloze stalen trap. Bovenop staat een waarschuwing voor mensen met hartklachten en overgewicht, maar de zwetende Billie Turfen die ons tegemoet komen lijken het te overleven.
Zoals altijd maakt het uitzicht aan het einde van het pad veel goed.
Ook hier heeft het water door eeuwenlang slijpwerk een waanzinnig landschap gecreeerd. Iets om over na te denken, de volgende keer dat je een kraan open laat staan.
En nadat bovenstaande foto genomen is, gebeurt er iets vreselijks. De batterij van onze camera is op. "Moet je eens opletten wat we nu allemaal tegenkomen", moppert Thijs. En jawel hoor: we zien een bison vanaf 1 meter, worden overvallen door een hagelbui en zien een mannetjes-elk met monstergewei pootje baden in de rivier. Maar dat geloven jullie toch niet.
