Knaap.com recent additions
07 2004Fri, 09 Jul 2004
Heenreis
Dit is het eerste stukje tekst dat ik in Amerika op mijn laptop tik. Wat mij betreft is de vakantie pas echt begonnen als alle apparatuur werkt, en wat dat betreft zijn we een heel eind: het fototoestel knipt, de telefoon SMSt, de laptop werkt dus ook en eigenlijk staat alleen nog te bezien of ik deze tekst ook naar knaap.com kan stralen. Maar we zijn in Seattle, de software-hoofdstad van de wereld, dus als het ergens lukt dan is dat hier.
Wat is er allemaal gebeurd? Ons plan om vroeg op Schiphol te zijn, om daar een goede plaats voor Marianne te krijgen, is mislukt. Voor uw informatie: er staat ook om 8 uur 's ochtends al een rij voor incheckbalie 12. Gelukkig is er nog wel een stoel aan het gangpad. Het vliegen duurt lang maar is goed vol te houden; ook de afhandeling op het vliegveld gaat redelijk vlot.
De balie van de autoverhuur wordt bemand door een eenzaam meisje dat het ook allemaal niet meer bij kan houden. Na drie kwartier zijn we aan de beurt en komt de gebruikelijke verkooppraat: onze auto is heel klein en oncomfortabel, voor weinig geld krijgen we een grotere. Even komen we in de verleiding als het meisje vertelt van de tweedeurs miniwagen die nu voor ons klaarstaat, maar gelukkig trappen we er niet in. Op het parkeerdek blijken wijzelf en onze koffers twee keer in onze (vierdeurs) auto te passen.
Avond
Het moeilijkste aan de eerste dag is wel het overwinnen van het tijdsverschil. We lopen negen uur voor op de mensen in Seattle en die moeten we eigenlijk kwijt. Marianne is om 16:00 in bed gaan liggen maar wordt er door mij om 18:30 weer uitgehaald. Een vervelende streek, want eigenlijk is het dan half vier in de ochtend. Tot mijn niet geringe bewondering komt ze er ook echt uit. We gaan even de stad in voor een snelle snack.
Het idee is dat we, na het (tweede) avondeten, op de juiste tijd naar bed gaan en dan in een keer in het goede ritme zitten. Op straat is het rustig, boven ons een beetje bewolkt.
We vinden een goeie lokale diner met uitzicht op de haven. Vlak naast de kranen ligt het stadion van Seattle.
Thuis zijn de rollen omgedraaid. Thijs bezwijkt in het zicht van het bed, terwijl Marianne er eigenlijk wel overheen is.
Sat, 10 Jul 2004
Seattle
Als we uit ons hotelraam kijken, zien we een patroon van staal en glas dat de nieuwe bibliotheek van Seattle blijkt te zijn. Ontworpen door Rem Koolhaas en pas vorige maand geopend. Helemaal mooi: als je op de vensterbank van onze kamer gaat zitten kun je via het draadloze netwerk van de bieb je foto's op internet zetten.
Vanochtend ontmoeten we de dame van het reisbureau, de eerste van een reeks mensen die zomaar Nederlands blijken te kunnen spreken. Levensgevaarlijk. Ze overhandigt een dik boek met de route en heeft het eerste stuk op de wegenkaart ingekleurd. (Gek genoeg krijg je deze service pas nadat je zelf je huurauto en je hotel midden in de stad gevonden hebt).
We beginnen de dag onder de grond: eind 19e eeuw besloot men de stoep van Seattle een verdieping hoger te leggen, waardoor de eerste verdieping een voordeur kreeg en er een verlaten ondergrondse stad onder de huidige stoep ligt. We doen een fascinerende tour met een hilarische gids.
Van onder naar boven: de toren die door typemachine-fabrikant Smith (van de smith-corona) werd gebouwd is te beklimmen. Het meest opmerkelijke is wel dat onder het schuine dak, boven het observatiedek, een "succesvolle zakenvrouw" een luxe-appartement huurt.
Stel je het uitzicht daarboven eens voor, als je dit ziet: links de baai die uitkomt in de Pacific, heel in de verte de Space Needle en onder een van de grote Avenues.
Vanaf de andere kant: het stadion van de Seattle Seahawks (American Football) en daarachter dat van de Mariners (honkbaL). Het weer is op dat moment nog prachtig.
Eenmaal weer afgedaald en een lunch later nemen we de bus naar het Seattle Center. De bus is hier gratis, en dus rijden we tussen de daklozen naar het centrum met de beroemde Ruimtenaald.
In het centrum, dat een flinke woonwijk beslaat, is verrassend weinig te doen. Zegt ook de dame in de informatiedesk, die natuurlijk nederlands spreekt. Zelfs de monorail is, na een ongeluk, gesloten (Simpsons-fans halen hier hun hart op). We slaan het dure rock-en-roll museum over (in de verte kunnen we net de indianentooi van een van de Village People zien) en nemen de bus terug.
In het centrum regent het inmiddels. We hangen een beetje de toerist uit en besluiten dan dat het mooi geweest is. De jet lag is nog niet helemaal weg, en het hotel lokt.
Sun, 11 Jul 2004
Vancouver
In de avond lopen we naar Gastown, het toeristieke gedeelte van de stad. Daar staat onder meer deze klok die loopt op stoom uit de stadsverwarming en ieder uur een deuntje speelt. (Timing: we komen om vijf over heel aan.)
Voortgedreven door de honger eindigen we in een Italiaans restaurant waar de ober twee keer het foute drankje brengt en zo de toorn van Marianne over zich uitroept. In de Starbucks is het toilet overgelopen en dus slaan we de koffie (en het gratis internet aldaar) over.
Seattle - Vancouver
We zijn nog in Seattle, na een nachtje bijslapen gaan we naar de Pike Street Market. Daar kwamen we al een paar keer langs, na sluitingstijd. Nou ja, een markt, big deal denkt de Nederlander, maar deze markt is inderdaad de moeite waard! Als we hier zouden wonen, aten we werkelijk elke dag vis. Grote hoeveelheden gaan voor weinig van de hand.
Rond de markt hangt een soort hippie-sfeertje. Veel organische producten, grappige t-shirts, vers fruit. George Bush is ver weg. We eten een gazpacho en vers brood en steken met haast de weg over naar de het grote aquarium van Seattle.
Levende vissen, het is eens wat anders. Marianne smeert de cassiere een coupon aan en we lopen zo deze prachtige dierentuin binnen. Er zijn zeesterren, hele koraalriffen, otters,
en af en toe een school zalm.
Leuk allemaal. Helaas moeten we snel weer weg, want we moeten uitchecken in het hotel en op pad naar Canada. Als we voor het hotel uit de stadsbus stappen gebeurt er iets ongelovelijks: op straat vinden we 50 dollar!
We kijken netjes om ons heen, nog een keer, niemand te zien. Dan is het.. helaas.. van ons. Hah.
Rijden naar het noorden is makkelijk. Het is vrij druk, een beetje landelijk maar de stad is nooit ver weg. In de verte zien we al wat bergen. Onze auto, een Dodge, rijdt netjes tussen de lijnen en gaat ons zo te zien keurig vervoeren.
In een wip zijn we aan de grens, waar het eentonige bestaan van een douanier weer wat dragelijker wordt door onze Nederlandse paspoorten. We krijgen een stempel van een dame in een kogelvrij vest en zijn in Canada.
In Vancouver rijden we netjes ons hotel voorbij en zo een brug op. Een knappe manoeuvre later staan we toch op de juiste parkeerplaats. Het bed staat al klaar.
Mon, 12 Jul 2004
Vancouver
We lopen door
We huren twee fietsen. In het centrum van de stad zou ik me er niet zo snel op wagen, maar hier heeft men een koninklijk fietspad aangelegd! Eenrichting, wel te verstaan, maar het gaat de goede kant op.
Zo, hier fietsen is toch wel koninklijk. Een prachtig uitzicht over de stad, zonnetje op het bolletje en af en toe een Canadees om keihard in te halen.
Maar de boog kan niet altijd gespannen staan. Af en toe stoppen we in een (met zeemeeuwen vergeven) park om de middenstand van hun ijsco's af te helpen.
Het fietspad gaat 10 kilometer rondom het park, maar vervolgens door langs de baai, zo'n beetje totaan Seattle. Dat wordt zelfs ons te gortig en we leveren de fietsen weer in.
In de middag koelen we even af in het zwembadje van het hotel, alvorens op zoek te gaan naar een open netwerk.
Tue, 13 Jul 2004
Vancouver
Het is dinsdag en we doen het rustig aan. Achter ons hotel ligt een enorm stadion waar we eens gaan kijken. Daarachter begint de brug over False Creek, een plas die het centrum van de zuidelijke stad scheidt. We wandelen over de brug en per ongeluk een pier op, waar de veerboot over de Creek aanlegt.
Nou ja, veerboot. Een drijvende badkuip met een Canadees achter het stuur; het past allemaal net. Hij brengt ons naar Granville Island, een topper volgens de reisgids, met een markt en vele gesubsidieerde kunstenaars die hun waren aan de man brengen.
Het klopt. De markt is overdekt en barst van de verse waren, vriendelijke boeren en mooie winkels. We halen een reisgids voor de komende weken en wat ansichtkaarten (houdt uw brievenbus in de gaten) die we schrijven op een zonnig pleintje. Een optredende Chinees blijkt Portugese liedjes te zingen. Wat een stad.
Het is prettig toeven op het eiland. Het zonnetje schijnt en er is een grote verscheidenheid aan aan winkels en ateliers. En fruit.
Na een broodje vis gaan we de boot weer op, richting het centrum. Van een Amerikaan moeten we horen dat het Nederlands elftal zich in Portugal een oor aan heeft laten naaien. Alsof we dat nog niet wisten.
Koffie, koffie. Elke derde winkel verkoopt het. Dat kan niet goed gaan, op lange termijn, maar voorlopig is het wel handig. Als het warm is doen ze er ijsklontjes in. dat is een minder groot succes.
Aan het eind van de middag gaan we voor het eerst deze vakantie naar de film. Spiderman 2 is een aanrader, maar de airco in de bioscoop is nogal koud afgesteld. We gaan vroeg slapen, morgen rijden we weer.
Wed, 14 Jul 2004
Vancouver-Kamloops
De tank zit vol en de koffers zijn ingepakt - vandaag gaan we het eerste serieuze rijwerk doen. Zogauw we buiten Vancouver zijn komen de bergen in beeld. Het is niet duidelijk welke berg Marianne op de foto probeert te zetten, maar het lukt niet zo goed: iedere keer rijdt dezelfde Canadees voor de lens.
Als we later samen in de file staan, roept hij of we helemaal naar Canada zijn gereden om onze eigen berg op de foto te kunnen zetten? Aha- onze auto heeft Amerikaanse nummerplaten en de berg ligt kennelijk over de grens. Lachen.
Volgens ons boekje moeten we luchen in het plaatsje Hope. In de voorwijken zien we niks wat ons aanstaat, en als we de bocht omslaan is het plaatsje alweer afgelopen. Gas dus maar. We lunchen, eigenlijk veel beter, in Grandma's roadside cafe.
Even verderop ligt de enige attractie langs deze weg. We rijden langs de Fraser-rivier, samen met het spoor; bij een bocht in de rivier is bij het aanleggen van het spoor de halve berg ingestort. Op die plek kachelt de rivier, die altijd al wild was, nu met een noodgang naar beneden. Er gaat een kabelbaan naartoe.
Door de per-ongeluk ontstane waterval kon de zalm niet meer omhoog zwemmen. Dat is inmiddels, met hulp van de Amerikanen gefixt.
Beneden is het goed geregeld. Op de steile bergwand geparkeerd staan winkels, catering en een brug naar de overkant.
Nu we uit de auto (met air conditioning) zijn blijkt pas hoe warm het vandaag is. Voor onze bestemming is 34 graden voorspeld, hier is het al 31.
Na deze kleine excursie rijden we weer door het, immer bergachtiger, terrein. De radio ontvangt al niet veel meer. Langs de weg staat af en toe een fruitstalletje.
We bereiken onze bestemming behouden. Kamloops is een stadje met een belangrijk kenmerk: het ligt halverwege Vancouver en de nationale parken. Ons hotel is dik in orde.
In het hotel heeft Marianne het een beetje gehad. We houden het op roomservice; morgen rijden we verder.
Thu, 15 Jul 2004
Kamloops-Jasper
Ach, Kamloops, het zal heus een charmant stadje zijn maar we zullen het nooit weten. Marianne heeft de griep te pakken en voelt zich zodanig beroerd dat ze meteen na het inchecken het king-size bed opzoekt. Alleen voor de rooomservice wordt ze nog even wakker. De volgende ochtend is het niet veel beter. Gelukkig komen we er op dat moment achter dat we met Thijs z'n mobiel wel naar huis kunnen bellen en volgt een consult met dokter Dorothe. Daarna gaat het iets beter.
We vertrekken, gegeven de situatie, wat later ondanks dat we vandaag 450 kilometer moeten rijden. Gelukkig is de weg recht en is er weinig verkeer. We kunnen het dus in strak vier en een half uur doen.
Op deze route wordt gerept van breathtaking sceneries die links en recht op moeten duiken. Het klopt ook wel. We rijden langs de Thompson River, die af en toe vervaarlijk naar beneden dendert, en om ons heen worden de bergen al hoger.
Als we af en toe stoppen is het voor benzine en een kop koffie. De pompen liggen al gevaarlijk ver uit elkaar en we hebben ervaring met een (bijna) lege tank in dit soort gebieden. Inmiddels is de prijs voor gas al een dubbeltje gestegen; we zijn duidelijk in het ruige binnenland.
De plaatsjes stellen hier niet veel voor. Opmerkelijk: vrijwel elk huis, elke boerderij, elk tankstation staat te koop. We informeren niet naar de prijs maar vermoeden dat je hier voor een appel en een ei terecht kan. Vreemd, want het moet toch magistraal zijn om in dit landschap te wonen.
De rivier kolkt langs de weg; af en toe spuit er een waterval uit de bergen. We gaan dikwijls van de linker- naar de rechteroever. Soms komt er een fietser langs, wat in dit gebied nogal een prestatie is.
Plots slaakt Marianne een ijselijke gil. In de berm, rechts, zit een beer. We schieten er met 100 km/uur voorbij maar zien hem allebei duidelijk. Een middelgrote beer, op z'n gemak bezig met iets, een meter of drie van de weg. We zijn opgetogen over deze flits: bijna net zo leuk als geld op straat.
Als Marianne net een dutje wil gaan doen duikt in de verte een monster van een berg op. Het is Mount Robson, haast geometrisch van vorm, onbegroeid en getooid met een enorme gletscher.
We schamen ons inmiddels een beetje voor de bergjes die we vanochtend nog op de foto hebben gezet. Inmiddels zijn we wel in het gebied van de buitencategorie aangekomen. De ene na de andere piek doemt nu op; we zijn midden in de Rockies. Als we Alberta, onze tweede provincie, binnenrijden mag het horloge een uur vooruit en kunnen we 56 dollar afrekenen voor vier dagen rijden in de parken.
Het hotel in Jasper is prachtig, met uitzicht, een prima restaurant en draadloos internet. Thijs gaat een rondje hardlopen en dondert van een bospaadje naar beneden. Oude tijden herleven als de Sterilon uit de eerste-hulp koffer moet komen. Van Marianne mogen we nog niet zeggen dat het beter gaat, maar slechter is het vandaag ook niet geworden. Voorlopig houden we ons staande; morgen gaan we dit park maar eens verkennen.
Fri, 16 Jul 2004
Jasper
Als de zon over de bergen klimt en de dag begint in Jasper National Park kijken we uit ons raampje en zien twee touringcars die het uitzicht versperren. En bedankt. Even verderop begint het grote berenbos, waar een groepje japanners, nooit te beroerd om het onheil op te zoeken, ochtendgymnastiek beoefent. De beren laten het afweten.
Met Marianne gaat het niet geweldig maar we wagen het erop. Met onze auto rijden we het park in, op zoek naar die natuur waar iedereen het hier over heeft. Het begint al goed, met een kristalhelder meertje en bijbehorende vissen.
Op de wegen mag je niet harder dan 60, in verband met overstekend wild. Dat is goed nieuws voor de honderden RV's, oftewel campers, die hier samengekomen zijn. Tegen de venijnige heuvels op kunnen ze nauwelijks harder.
We komen bij Maligne Canyon, waar het water zich inmiddels 15 meter in de rotsen heeft geslepen. Door het voorbijdonderende vocht is het hier verrassend koel. We zetten een Amerikaan op de foto, en hij doet hetzelfde voor ons.
Als we verder rijden stoppen de auto's voor ons midden op de weg. We gaan maar in de file staan, niet helemaal duidelijk waarom, totdat we in de berm een beer ontwaren! Ojee, waar is de camera, die had jij toch, in de tas misschien? Gelukkig heeft de beer geen haast. Klik.
Een uurtje later, we zijn inmiddels op weg naar huis, is het weer raak. Zelfs een stilstaande, ronkende, bus met japanners doet deze beer niks. Is het misschien dezelfde als daarnet? Oordeelt u zelf.
Met al die beren op de weg zou je bijna vergeten dat het landschap er ook netjes bijligt. Plichtmatig kijken we af en toe de verte in.
Helaas is onze excursie voor Marianne iets te veel van het goede. De vooravond wordt weer in bed doorgebracht (we ontdekken dat de touretappe van vandaag erop is), en het diner wil niet echt binnenblijven. We gaan in rap tempo door de paracetamol heen. Hopelijk gaat het morgen beter, dan rijden we een kort stukje naar het volgende park, Banff, over een beroemde weg met, jawel, uitzicht.
Sat, 17 Jul 2004
Jasper - Banff
Het gaat iets beter met Marianne op deze zaterdagochtend. Gelukkig maar, want we hebben een behoorlijke rit voor de boeg. Vandaag rijden we van het ene park (Jasper, in het noorden) naar het andere park (Banff, in het zuiden). De weg tussen de twee parken is de Icefields parkway, waarschijnlijk een van de mooiste snelwegen ter wereld; in ieder geval een van de weinigen waarvoor je een kaartje moet kopen (onze parkpas is geldig). We verlaten Jasper dan ook met hoge verwachtingen.
Bij het eerste verkeersbord keren we om en rijden we Jasper weer in. Op het bord stond de omineuze tekst Next gas station: 186 km. We tanken vol en proberen het nog een keer.
We doen nu een natuurgebied zoals je dat alleen in Amerika (en dus Canada) kan doen. Met een gangetje van 80 rijden we over de snelweg en vergapen ons aan het uitzicht. Als er een wild dier te zien is stoppen we voor een foto. En om de zoveel kilometer is er een ruime parkeerplaats met een attractie, waar je met de auto bijna naar binnen kunt rijden. De eerste attractie is, dertig kilometer na Jasper, een behoorlijke waterval in de Athabasca rivier.
We nemen een foto op de brug bovenop de waterval. Hier realiseren we ons dat we de paspoorten en tickets nog in het kluisje van de Jasper Inn hebben liggen, en vangen de (tweede) terugreis naar het plaatsje aan.
Is dat erg? Nu we een stuk rijden waarvan we alles toch al gezien hebben kan Marianne even slapen, en op de terugweg komen er plots allerlei dieren tevoorschijn om te kijken waarom we nu alweer langskomen. We determineren een white-tailed deer:
en enige minuten later zelfs die bekendste inwoner van de Noordamerikaanse snelwegen: de coyote:
Na enige tijd doen we nog maar eens een waterval, deze lijkt nog wel harder te gaan dan de vorige. Het water stroomt vanuit deze rivier naar de Stille Oceaan. Over enkele kilometers rijden we over de continental divide, en stroomt het water naar de Atlantische Oceaan. Bovenop de divide ligt een gletscher.
In de auto vallen we van het ene schilderij in het andere. Het oe en ah is niet van de lucht.
Tegen het eind van de middag wordt de sneeuwlaag op de bergtoppen wel erg dik. De uitkijjkjes worden ook zo magistraal dat ze bijna niet meer in een foto te vangen zijn. De hele dag is het overigens al geweldig weer, net onder de dertig graden bij een vrijwel blauwe lucht. Ideaal. Met Marianne lijkt het ook wat beter te gaan. Op deze manier kun je gelukkig prima een park doen, als je je niet zo lekker voelt.
Bij de gletschers van het Columbia ice field is een parkeerterrein, een souvenirwinkel (er is aan u gedacht) en een restaurant. Vroeger liep de gletscher helemaal totaan de weg, nu moet je een steil bergpaadje op om hem te bereiken: het paadje is te zien op onderstaande foto.
Gisteren zijn we tot de conclusie gekomen dat een te lange wandeling Marianne de das om heeft gedaan; daarom blijft ze nu in de auto pitten terwijl Thijs de gletscher beklimt. Beneden is het warm en lopen mensen op slippers en in t-shirts. Boven blijkt het (verrassing) een stuk kouder, en het ijs laat zich moeilijk beklimmen op slechte schoenen. Je mag een stukje, tussen pionen, de ijsmassa op.
Overal staan bordjes met vreselijke verhalen over kindertjes die in een ijsspleet gevallen zijn. Onze jonge avonturier mijdt de gevaren en spoedt zich naar de top van het toegestane gedeelte, waar een Amerikaan een foto van hem maakt.
Het wachten van Marianne wordt beloond met een zeldzaam stukje ijs op landniveau. Het houdt niet lang vol, ondanks onze airco.
Eenmaal weer op weg maakt een groep berggeiten zijn opwachting. Voederen mag niet, maar je zou ze haast iets gunnen op deze kale vlaktes.
Enfin, en zo nog uren verder. Banff blijkt een mooie stad maar net iets te ver weg, en we moeten de laatste attracties, zoals dit groen/blauwe meer, vanuit het autoraam bezien. Gelukkig is het vanochtend nog gezeemd.
In Banff krijgen we de grootste kamer van het hotel, met (jawel) een keukentje. Die avond zitten we aan de zelfgemaakte spaghetti. Het leven is mooi.
Sun, 18 Jul 2004
Banff
Bij vele maatstaven is het hotel in Banff het beste tot nu toe: een grote kamer, keuken, whirlpool, overdekte parkeerplaats. Maar als je tegenwoordig aankomt met een internetcomputer waar je kwartjes in moet gooien en waar het ook nog eens zwermt van de muggen zeggen wij: Bah. En een dag geen updates, dus.
Gisteren was een wonderdag en dus doen we vandaag even wat minder. We blijven in het dorpje Banff, waar genoeg te doen is. Allereerst een geheimzinnige warmwaterbron die bij nadere inspectie vol blijkt te zitten met zwavel en de bijbehorende (stink)gassen. Er mag niet in gezwommen worden.
![In de grot!](/vakantie/entries/berichten/P7185743.jpg")
Op het dak van het grottencomplex heb je een mooi uitzicht over de vallei. Dit dorpje is gesticht door de Canadese NS, die op een bestemming voor haar passagiers nodig had.
Om de passagiers in op te bergen bouwde men vervolgens een Zwitsers (!) hotel, dat tegenwoordig niet meer te betalen is. Wel heel mooi, dus gaan we er als toeristen kijken. We zijn niet de enigen.
Het is een schitterende dag. Na de nodige kilometers over de winkelstraat van Banff te hebben gemaakt nemen we plaats op het dak van een cafe, alwaar een lekker koud pilsje klaarstaat.
Aan het eind van de middag leest Marianne haar boek op de patio van het hotel, terwijl Thijs een lokale berg bedwingt, hardlopend uiteraard, daarbij enige verbaasde locals in een stofwolk achterlatend.
Morgen naar Calgary.
Mon, 19 Jul 2004
Banff-Calgary
Morgen moeten we een behoorlijk eind rijden, vandaag leggen we de relatief korte afstand af tussen Banff en Calgary. En dus gaan we vroeg weg omdat vandaag de enige dag is dat we in Calgary kunnen zijn. We hebben slecht gepland: het grootste evenement van het jaar, de Calgary Stampede, is net afgelopen. Het enige dat we ervan gezien hebben was een nieuwslezer met een cowboyhoed op het tv-kanaal uit Calgary.
Als we wegrijden uit Banff, rijden we ook weg uit de bergen. Calgary ligt in de heuvels, ook leuk. Morgen gaan we de rockies weer in. Het eerste dat we in de stad tegenkomen is de afrit naar het gebied waar in 1988 de olympische spelen zijn geweest. Thijs stuurt meteen de afslag op.
De toegang is niet goedkoop, $15 per persoon, maar gelukkig staat naast de kassa (nota bene) een couponboekje met een bon voor twee-voor-de-prijs-van-een. We hebben iemand bij ons die dit geheim succesvol ontsleutelt, en kunnen voor half geld naar binnen!
Voor de tour gaan we de hall of fame in ,om te kijken of we onze eigen wonderen uit 1988 kunnen ontdekken. En inderdaad, ze staat ertussen:
Beneden in het museum mogen we de (gedoofde) toorts van de spelen vasthouden, en is er een speciale vrijwilliger die mensen met de toorts op de foto zet. Hij doet dat prima:
De tour is erg leuk: niet alleen heeft de organisatie de spelen hier met een vette winst afgesloten, ook het complex wordt nog steeds goed gebruikt. In de trainingshal voor de bobslee- en rodelteams wordt dagelijks getraind door teams uit de hele wereld.
Op de heuvel trainen kinderen met mountainbikes en in de verte staat de olympische schans er een beetje verloren bij, zo zonder sneeuw.
Natuurlijk mogen we erop. Het lijkt allemaal nogal hoog, hoewel de gids ons verzekert dat de springers nooit meer dan drie meter van de grond af zijn. Van deze schans is onder meer Eddy the Eagle gesprongen. Met de stoeltjeslift gaan we naar beneden, ook wel eens leuk bij 30 graden, en rijden door naar Calgary downtown.
In de stad is het heerlijk totdat er opeens een grote wolk overdrijft. We rennen een mall binnen en even later begint het te hozen. Ho-zen. Een half uur later is het voorbij.
Calgary is een aardige stad, met een mini-Chinatown, een gratis tram en meer dan voldoende daklozen. Bovenal is dit cowboyland. We eten in de avond een steak en gaan op tijd naar bed.
Tue, 20 Jul 2004
Calgary-Kalispell
Vandaag maken we behoorlijk wat kilometers en dus vertrekken we bijtijds uit het hotel in Calgary. Maar helaas: hoewel we mooi op tijd op de weg zitten rijden we hopeloos de verkeerde kant op. Halverwege Calgary-oost besluiten we om te keren om alsnog de juiste snelweg te vinden. Maar dan slaat het noodlot toe: we worden, met twee andere auto's, van de weg gehaald vanwege onze snelheid van 46 km/h. Op het stukje weg waar we ons bevinden mag je kennelijk maar 30 km/h rijden. Terwijl de agent met de eerste auto bezig is mopperen we over de grootte van de Canadese gebodsborden, de gemene manier van controleren en het feit dat we helemaal niet in dit gedeelte van de stad willen zijn.
Gelukkig doet het roze rijbewijs zijn schone werk: zogauw het Nederlandse document tevoorschijn komt en duidelijk wordt welke administratie hier gevoerd moet gaan worden is de $89 snel kwijtgescholden en komen we er met een waarschuwing vanaf. (Overigens is het stellen van zulke willekeurige beperkingen en dan boetes gaan innen tijdens de spits natuurlijk een laffe, regressieve, belastingmaatregel. Maar dat terzijde.)
Na deze avonturen rijden we snel, herstel, rustig, de stad uit. Een uurtje later passeren we zomaar het Lancaster-museum, vol met oude vliegtuigen.
De machines hebben nog tijdens de hongerwinter voedsel afgeworpen boven Nederland. In het museum hangt dan ook een brief met de groeten van prins Bernhard.
Tot aan de grens met Amerika is er niet heel veel te doen, maar rondom de grens ligt een internationaal park dat zeer de moeite waard is. Aan de Canadese kant zet Marianne nog even twee nederlanders op de foto,
die datzelfde ook wel voor ons willen doen.
We zijn de hele dag al langs de bergen naar het zuiden gereden, nu draaien we de bergen weer in. Onze laatste canadese dollars gaan op aan de entree van het park.
Binnen is het weer een dolle beestenboel. Als we het enige dorpje inrijden om te gaan lunchen zien we hoe ze hier hun gazon bijhouden: er loopt doodleuk een hert in de tuin te grazen.
Ook hier heeft de canadese spoorwegmaatschappij een hotel gebouwd, dat dramatisch over een meer uitkijkt. Ondanks de bewolking is het nog vrolijk tegen de dertig graden.
Even buiten het dorp is het weer raak met de dieren. Een groepje mensen staat naar een tipje te turen, dat een bruine beer blijkt te zijn. Even verderop schijnt een moeder met twee welpen rond te lopen, maar die weigert zich aan ons te laten zien.
We doen het park op z'n Amerikaans, met de auto dus, en rijden naar Red Rock Canyon. Een mini-canyon voor kinderen, zo blijkt, waar het water overigens behoorlijk koud is.
Als we het park uitrijden zien we de VS in de verte liggen, in de vorm van Chief Mountain, Montana. We komen zonder problemen de grens over en rijden aan de Amerikaanse kant hetzelfde park weer in.
Even lijkt het feest niet door te gaan als blijkt dat ze hier uitsluitend hele dure weekpassen verkopen, maar gelukkig realiseren we ons dat we nog meer parken doormoeten en dus een combipas kunnen kopen. En dat is maar goed ook. Glacier Park is zo mooi dat het eigenlijk niet op de foto te zetten is. Kijk maar:
Een overdonderend uitzicht (we staan hier op een bergrand, 150 meter boven de grond, zie de watervalletjes, de sneeuw, etc.) komt er nogal gewoontjes uit te zien. Nou ja, de dieren dan. We maken kennis met een berggeit:
en een nog nader te determineren knaagdier.
Dan gaat de weg weer naar beneden, richting west, op weg naar onze eindbestemming voor vandaag.
Kalispell is een verzameling pompstations, hotels en winkels die net dicht zijn, maar we hebben erg veel geluk met onze kamer. Groot, mooi, draadloos internet en een bloemstuk boven het bed. We eten wat van de mexicaan en slapen als een grote roos.
Wed, 21 Jul 2004
Kalispell-West Yellowstone
Broem broem broem, vandaag rijden we een dikke 400 mijl en dus zijn we al vroeg op weg door Montana. Het is goed om te bedenken dat we vandaag binnen deze staat blijven, en in noord-zuid richting rijden: de smalle kant. Dan kun je dus meer dan 600 kilometer rijden. In Montana wonen ongeveer 400 duizend mensen.
En dat betekent: veel uitgebreid landschap, lange wegen, weinig mensen op straat.
We kachelen rustig door, totdat het volgende bord langs de snelweg verschijnt:
We zitten al nooit om excuus verlegen om de snelweg te verlaten, maar dit is te mooi om waar te zijn. We pakken exit 288.
En inderdaad, vertelt de eigenaar van deze store: in Amsterdam, Montana wonen ongeveer 1000 mensen, waarvan er 900 van nederlandse afkomst zijn. In de winkel verkoopt hij ondermeer hagelslag en Brinta.
Nou, zo kom je nog eens ergens. Het zit mee, want na de boerderijen van De Vries, Jubbega en Van Dyk komen we terecht in onze eindbestemming voor vandaag: het oudste nationale park ter wereld. Morgen meer.
Thu, 22 Jul 2004
Yellowstone Park
Vandaag rijden we de hele dag door Yellowstone National Park, het oudste park van Amerika, beroemd om zijn wilde dieren en geothermische activiteit (er komt nogal wat stoom uit de grond). Omdat het park zo groot is ligt er een weg doorheen; de grootste ronde is meer dan honderd mijl lang. Toch zien onze amerikaanse vrienden kans om een file te veroorzaken vlak na de entree.
Zo is er natuurlijk weinig aan. Om ons heen heeft het park nog het meest weg van een uitgebreid mikado-spel, resultaat van een flinke bosbrand die grote delen van Yellowstone in 1988 in de as gelegd heeft. Overal staan bordjes en lopen rangers om uit te leggen dat zoiets helemaal niet erg is, juist goed voor het bos, u kent het wel.
Na een stijf half uurtje stilstaan mogen we eindelijk stapvoets langs de oorzaak van de file: er ligt een kudde vrouwelijke elks vlak langs de weg. Iedereen stopt aldaar voor een foto, zo ook wijzelf.
Het park is vergeven van de prachtige doorkijkjes. Op zo'n plek is dan vaak een parkeerplaats aangelegd, echter vaak zo dat je 'm net voorbij bent als het uitzicht in beeld komt. Af en toe hebben we geluk en zijn we op tijd om te stoppen en een foto te maken.
De grootste grap van dit park is toch wel het kokende water dat overal omhoog sijpelt. Als het langzaam en gecontroleerd gebeurt heet het een hot spring, knalt het er af en toe uit dan heb je een geyser. Bij beiden is de geur bijna niet te harden: het is alsof er iedere ochtend een verse lading rotte eieren in de plomp gegooid wordt.
Soms liggen er zoveel dampende bronnen naast elkaar dat het verboden is van de houten boardwalk af te gaan, omdat je dan zomaar naar beneden in een soort snelkookpan kan zakken. Het versterkt de indruk dat we hier op het dak van de hel lopen.
Hoe ontdek je wild? De makkelijkste manier is om te wachten tot je een verkeersopstopping ziet, zelf uit je auto te springen en te kijken wat er loos is. Maar in de middag ontdekken we geheel zelf twee grazende elks, en veroorzaken onze eigen kleine file.
Het water dat omhoog borrelt is rijk aan mineralen. Als die op de grond afgezet worden, nadat het water afgekoeld is, krijg je een soort mega-knuffelmuur waar continu kokende vloeistof overheen sijpelt.
Aan het eind van de middag dalen we af in de canyon van dit park, met een eindeloze stalen trap. Bovenop staat een waarschuwing voor mensen met hartklachten en overgewicht, maar de zwetende Billie Turfen die ons tegemoet komen lijken het te overleven.
Zoals altijd maakt het uitzicht aan het einde van het pad veel goed.
Ook hier heeft het water door eeuwenlang slijpwerk een waanzinnig landschap gecreeerd. Iets om over na te denken, de volgende keer dat je een kraan open laat staan.
En nadat bovenstaande foto genomen is, gebeurt er iets vreselijks. De batterij van onze camera is op. "Moet je eens opletten wat we nu allemaal tegenkomen", moppert Thijs. En jawel hoor: we zien een bison vanaf 1 meter, worden overvallen door een hagelbui en zien een mannetjes-elk met monstergewei pootje baden in de rivier. Maar dat geloven jullie toch niet.
Fri, 23 Jul 2004
Yellowstone Park - Jackson Hole
Onze tweede dag in Yellowstone brengen we door aan de zuidkant, met de onder meer de bekende geyser Old Faithful, die iedere anderhalf uur spuit. We hebben geluk: op de plaats waar we gisteren een mannetjeselk zagen, is weer een kleine verkeersopstopping. En verhip, aan de andere kant van de weg staat dezelfde (?) gewei-drager rustig te grazen. De batterijen van de camera zijn gelukkig weer opgeladen: klik.
Ook in dit gedeelte van het park borrelt de stoom weer overal omhoog. Gisteren hebben we een boek gekocht over de 300 dodelijke ongelukken die in het park gebeurd zijn, en blijven dus netjes op de paden.
We hebben geluk: op een omweggetje komen we langs een geyser die normaal niet spuit, maar waarvan men nu heeft vastgesteld dat hij binnen een half uur gaat knallen. We zijn er vroeg bij, en zitten dus netjes vooraan en met de wind in de rug.
En inderdaad: na een kwartier begint de bron te bubbelen, te sputteren, te pruttelen en--boem!
Lekker ruikt het nog steeds niet, maar gaaf is het wel. We pakken de boel weer op en komen langs een mini-bergje dat ook net behoorlijk aan het spuiten is.
Al met al zijn we behoorlijk bezig geweest voordat we bij Old Faithful terechtkomen. Het parkeerterrein staat stijf vol, wat de ergste vermoedens opwekt. En inderdaad, op het moment dat we uit de auto stappen horen we in de verte een knal en een hoop gejuich. Rennend met de camera zet Thijs nog net de laatste dampen op de plaat. Bwah. We keren om en besluiten geen anderhalf uur te wachten: we hebben al een mooie geyser gezien.
Na de middag rijden we het park uit, en meteen een volgend park weer in. Op weg naar Grand Teton is er werk aan de weg, wat tijd geeft om vast wat foto's te bewerken.
Grand Teton is meer zoals de parken die we in Canada zagen: bergen, begroeiing en mooie uitzichten. Op een eiland in een meertje is iets te zien; we kunnen het niet echt herkennen totdat het beweegt: het is onze eerste moose!
Qua wildlife zit het in dit park eigenlijk helemaal wel goed. Op weg naar onze eindbestemming, met een prachtig uitzicht op de pieken die de grens van Grand Teton vormen, zien we niet een, niet twee, maar een hele kudde bisons. En zo is de schade van gisteren bijna helemaal ingehaald.
Jackson Hole is een wintersportplaats waar we prima slapen in een standaard-hotel. Morgen weer rijden.
Sat, 24 Jul 2004
Jackson Hole - Twin Falls
Vanuit Jackson Hole rijden we recht de bergen in die het dorpje omgeven. Het gaat steil omhoog en binnen een mum van tijd zitten we ver boven ons beginpunt (helaas staat Thijs net voor het dorp).
Na de bergen zitten we in Idaho. Het is een beetje vreemd: zogauw we de eerste stad verlaten zitten we midden in een soort van prairie waar de weg recht is en het verkeer afwezig. Af en toe is er een afslag die niet op de kaart staat en waar een groot hek de weg verspert.
Ons vermoeden dat hier wat gekonkeld wordt waarbij bezoekers minder welkom zijn wordt aangewakkerd door een bord dat vermeldt dat even verderop de eerste kerncentrale ter wereld staat. We nemen het zekere voor het onzekere en slaan de tour over. Even later komen we door Arco, The first town to be lit by atomic power. Vrijwel ieder huis staat te koop of is verlaten; de atoomkracht drijft nog slechts een knipperend stoplicht in het centrum, waar we linksaf slaan.
Nu komt er iets leuks: 1 miljoen jaar geleden is hier een geweldige vulkaanuitbarsting geweest waardoor er nog steeds een landschap ligt dat bestaat uit gestolde lava. Het is tegenwoordig Craters of the Moon nationaal park.
Een waanzinnig park. Alles bestaat uit brosse lava: de steentjes op de grond, de maffe torentjes die her en der staan, de heuvels die uit het landschap oprijzen.
Vrijwel nergens mag je lopen vanwege de broosheid van het materiaal, maar de grootste heuvel is begaanbaar. We lopen, in de zinderende zon, naar boven.
Bovenop is het prachtig: een warme prairiewind waait door ons haar en we kijken het hele park over. Het landschap dat we zien is behoorlijk eigenaardig. In de jaren zestig kwamen de Apollo-astronauten hier om te wennen aan het maanlandschap.
Aan de andere kant van het park is een aantal natuurlijke grotten in de lava, waar het verrassend koel is. Op de bodem van een krater ligt zelfs nog sneeuw van de afgelopen winter.
Bijna niet te geloven, als het buiten boven de dertig graden is. We zijn allebei een beetje verbrand en picknicken onder een boompje.
Aan het eind van de dag komen we aan in onze slaapplaats, Twin Falls. We rijden over een magistrale brug die een diepe canyon overspant. Morgen weer verder.
Sun, 25 Jul 2004
Twin Falls - Pendleton
Een rijdag. Als we willen kunnen we de hele dag op dezelfde freeway blijven, onderweg naar het laatste nationale park. Dat doen we natuurlijk niet: als er iets leuks aan de hand is gaan we weg van de snelweg.
We rijden vandaag grotendeels langs de Oregon trail, de route die migranten met paard en wagen naar de westkust namen. Op de plek waar ze de rivier over staken is een museumpje, waar we worden ontvangen alsof we de eerste bezoekers deze maand zijn. Er wordt veel werk gemaakt van het onrecht dat de oorspronkelijke bewoners is aangedaan. Hoewel we onschuldig zijn, gaan we enigszins bedrukt het museum uit.
Al snel gaat het beter als langs de snelweg een outlet mall opduikt. Zoals gewoonlijk is Thijs de enige die wat koopt.
We rijden over een alternatieve route door Oregon, een monsterlijk grote staat. De man van de VVV is benieuwd naar benzineprijzen in Nederland, en als we het hem vertellen (3 keer zo hoog), moppert hij dat alles in Europa beter is. Rare jongens.
Het landschap is heuvelachtig en mooi om te zien. We rollen moeiteloos naar ons hotel en nemen een duik; onderweg was het tegen de 100 graden (Fahrenheit) en het is nog steeds warm zat.
Later eten we bij een pizzeria en halen wat dingen bij een supermarkt. De mond van de inpakjongen zakt wijd open als we vertellen uit Amsterdam te komen. Hij gelooft niet helemaal dat we voor onze lol naar Pendleton, Oregon zijn gereden. Nou ja, morgen gaan we weer weg.
In de avond kijken we een serie op tv waarin, believe it or not, der Harry uit Derrick meespeelt.
Mon, 26 Jul 2004
Pendleton - Mount Rainier
Nog een keer leggen we een behoorlijke afstand af, als we terugrijden naar Washington, onze beginstaat. Op ons nummerbord staat een afbeelding van de grootste heuvel in deze staat, Mount Rainier, en we rijden er vandaag naar toe. Onze tocht gaat onder meer door een fruittelend gebied.
We tikken in een van deze stalletjes een verzameling pluots op de kop, een kruising tussen een pruim en een abrikoos. Een werkelijk geweldige vrucht, die we nog niet eerder proefden. Daarna rijden we het nationale park rondom de berg in, dat voornamelijk uit bos bestaat. Aan de weg wordt nijver gewerkt, waardoor we af en toe stilstaan op het gloeiende asfalt.
Na verloop van tijd komt de berg in zicht. Het uitzicht stelt niet teleur.
Rijden door Washington is toch weer anders dan Oregon, gisteren. Er staan meer bomen en je krijgt de indruk dat er uberhaupt meer groeit. Ook zijn de heuvels vervangen door rotsachtige bergen. Marianne dondert nog bijna in een afgrond als ze een muurtje beklimt.
Hoe hoger we rijden, hoe frisser het wordt. Op een dag als vandaag is dat prima.
Uiteindelijk halen we het visitor center, waar we met moeite een parkeerplaats veilig stellen. Het is bijzonder wat hier allemaal de berg op gesleept is: we eten een lunch en bezoeken twee dure winkels.
Afdalend naar het hotel zien we de gebruikelijke uitzichten en watervallen. Velen willen ons op de foto zetten, maar het is slechts aan weinigen gegund. Deze meneer kreeg ons en de waterval er scherp op!
In de avond eten we bij de copper creek inn om de hoek, waar ons doodleuk een uur wachttijd voor een tafel aangezegd wordt. Het valt allemaal mee, en het eten is top. Goedzo. Morgen zijn we hier ook nog, daarna terug naar Seattle.
Tue, 27 Jul 2004
Mount Rainier National Park
We zitten dicht bij de grootste berg van de staat en vandaag hoeven we niet te reizen. De wandelschoenen, heel de reis meegesleept, kunnen dus eindelijk uit de koffer! We halen twee lunches bij de bergbeklimmerspost en rijden tot halverwege de top (het makkelijke gedeelte).
Het is idioot zonnig maar op de berg is het voorspelbaar koel. Het duurt niet lang of we komen de eerste sneeuw tegen.
We lopen een ronde van een kilometer of acht, maar met ernstige hoogteverschillen. Tot halverwege is het pad geasfalteerd (!) maar daarna wordt het sneeuw, stenen en zand.
Onderweg lijken de dieren nergens meer van op te kijken. Dit grote knaagdier (afmeting poedel) wil niet eens aan de kant als we langskomen.
Niet alleen langs de kant ligt sneeuw, uiteindelijk moeten we ook hele gletschers oversteken. De bergen achter ons lijken lager te liggen dan we op dit moment zijn.
Ah, een uitkijkpunt. We eten een halve lunch en besluiten bovenlangs verder te gaan. Het uitzicht is geweldig en het weer idem.
Bovenlangs betekent: meer ijs. Het blijft een beetje maf, in korte broek en t-shirt over de sneeuw te lopen. Onder onze voeten smelt het een en ander dan ook in rap tempo, wat weer lijdt tot fraaie watervallen verderop.
We lopen een eind maar een wereldprestatie lijkt het niet te zijn. Een duo bejaarden en een erg zwangere vrouw halen ons in, terwijl we deze foto maken.
Als we weer afdalen wordt het wat groener, en komen ook de muggen weer terug. Wel is het uitzicht hier weer prachtig.
Waren we in het begin van deze vakantie nog onder de indruk van een hert in de verte, tegenwoordig kijken wij en de deer al niet meer van elkaar op. Dit exemplaar eet rustig door van het gras (waar wij niet op mogen komen).
Nou, mooi hoor, zo'n berg. Een mogelijk nadeel is natuurlijk dat dit de meest actieve vulkaan van Amerika is; een uitbarsting binnen tien jaar wordt verwacht, en dan gaat het ook echt van boem. Met de andere toeristen zeggen we: gelukkig niet vandaag.
Wed, 28 Jul 2004
Mount Rainier -Seattle
Vroeg in de ochtend laten we de zingende bossen achter ons en rijden terug naar Seattle. Het is een schitterende dag en met onze uitgebreide kennis van het gebied zijn we zeer op tijd in het hotel. We rijden meteen door naar EMP, het museum dat we de vorige keer oversloegen, wat ons op een uitbrander van Berco kwam te staan.
Afijn, inmiddels is er een coupon en dus gaan we gezwind naar binnen. Het gebouw doet van buiten bijna niet onder voor een Guggenheim museum en ook van binnen ontbreekt er niks. Getuige de gitaren - en overige instrumenten - boom in de hal.
In het museum, dat grof gezegd over popmuziek gaat, allerlei originelen uit de industrie. We zien Michael Jackson's handschoen, honderden originele instrumenten, een prachtige afdeling over de beatles en een uitgebreide afdeling over Seattle's own Jimi Hendrix.
Mooi, maar aan alle moois komt een eind. Op de straten van Seattle, in de zon, dat kan dus ook, zoeken we bekende plekken van drie weken geleden.
Uiteindelijk komen we terug in ons eerste restaurant en eindigen met een all-american maaltijd. Morgen naar huis.
