Knaap.com recent additions
Wed, 28 Jul 2004
Mount Rainier -Seattle
Vroeg in de ochtend laten we de zingende bossen achter ons en rijden terug naar Seattle. Het is een schitterende dag en met onze uitgebreide kennis van het gebied zijn we zeer op tijd in het hotel. We rijden meteen door naar EMP, het museum dat we de vorige keer oversloegen, wat ons op een uitbrander van Berco kwam te staan.
Afijn, inmiddels is er een coupon en dus gaan we gezwind naar binnen. Het gebouw doet van buiten bijna niet onder voor een Guggenheim museum en ook van binnen ontbreekt er niks. Getuige de gitaren - en overige instrumenten - boom in de hal.
In het museum, dat grof gezegd over popmuziek gaat, allerlei originelen uit de industrie. We zien Michael Jackson's handschoen, honderden originele instrumenten, een prachtige afdeling over de beatles en een uitgebreide afdeling over Seattle's own Jimi Hendrix.
Mooi, maar aan alle moois komt een eind. Op de straten van Seattle, in de zon, dat kan dus ook, zoeken we bekende plekken van drie weken geleden.
Uiteindelijk komen we terug in ons eerste restaurant en eindigen met een all-american maaltijd. Morgen naar huis.
Tue, 27 Jul 2004
Mount Rainier National Park
We zitten dicht bij de grootste berg van de staat en vandaag hoeven we niet te reizen. De wandelschoenen, heel de reis meegesleept, kunnen dus eindelijk uit de koffer! We halen twee lunches bij de bergbeklimmerspost en rijden tot halverwege de top (het makkelijke gedeelte).
Het is idioot zonnig maar op de berg is het voorspelbaar koel. Het duurt niet lang of we komen de eerste sneeuw tegen.
We lopen een ronde van een kilometer of acht, maar met ernstige hoogteverschillen. Tot halverwege is het pad geasfalteerd (!) maar daarna wordt het sneeuw, stenen en zand.
Onderweg lijken de dieren nergens meer van op te kijken. Dit grote knaagdier (afmeting poedel) wil niet eens aan de kant als we langskomen.
Niet alleen langs de kant ligt sneeuw, uiteindelijk moeten we ook hele gletschers oversteken. De bergen achter ons lijken lager te liggen dan we op dit moment zijn.
Ah, een uitkijkpunt. We eten een halve lunch en besluiten bovenlangs verder te gaan. Het uitzicht is geweldig en het weer idem.
Bovenlangs betekent: meer ijs. Het blijft een beetje maf, in korte broek en t-shirt over de sneeuw te lopen. Onder onze voeten smelt het een en ander dan ook in rap tempo, wat weer lijdt tot fraaie watervallen verderop.
We lopen een eind maar een wereldprestatie lijkt het niet te zijn. Een duo bejaarden en een erg zwangere vrouw halen ons in, terwijl we deze foto maken.
Als we weer afdalen wordt het wat groener, en komen ook de muggen weer terug. Wel is het uitzicht hier weer prachtig.
Waren we in het begin van deze vakantie nog onder de indruk van een hert in de verte, tegenwoordig kijken wij en de deer al niet meer van elkaar op. Dit exemplaar eet rustig door van het gras (waar wij niet op mogen komen).
Nou, mooi hoor, zo'n berg. Een mogelijk nadeel is natuurlijk dat dit de meest actieve vulkaan van Amerika is; een uitbarsting binnen tien jaar wordt verwacht, en dan gaat het ook echt van boem. Met de andere toeristen zeggen we: gelukkig niet vandaag.
Mon, 26 Jul 2004
Pendleton - Mount Rainier
Nog een keer leggen we een behoorlijke afstand af, als we terugrijden naar Washington, onze beginstaat. Op ons nummerbord staat een afbeelding van de grootste heuvel in deze staat, Mount Rainier, en we rijden er vandaag naar toe. Onze tocht gaat onder meer door een fruittelend gebied.
We tikken in een van deze stalletjes een verzameling pluots op de kop, een kruising tussen een pruim en een abrikoos. Een werkelijk geweldige vrucht, die we nog niet eerder proefden. Daarna rijden we het nationale park rondom de berg in, dat voornamelijk uit bos bestaat. Aan de weg wordt nijver gewerkt, waardoor we af en toe stilstaan op het gloeiende asfalt.
Na verloop van tijd komt de berg in zicht. Het uitzicht stelt niet teleur.
Rijden door Washington is toch weer anders dan Oregon, gisteren. Er staan meer bomen en je krijgt de indruk dat er uberhaupt meer groeit. Ook zijn de heuvels vervangen door rotsachtige bergen. Marianne dondert nog bijna in een afgrond als ze een muurtje beklimt.
Hoe hoger we rijden, hoe frisser het wordt. Op een dag als vandaag is dat prima.
Uiteindelijk halen we het visitor center, waar we met moeite een parkeerplaats veilig stellen. Het is bijzonder wat hier allemaal de berg op gesleept is: we eten een lunch en bezoeken twee dure winkels.
Afdalend naar het hotel zien we de gebruikelijke uitzichten en watervallen. Velen willen ons op de foto zetten, maar het is slechts aan weinigen gegund. Deze meneer kreeg ons en de waterval er scherp op!
In de avond eten we bij de copper creek inn om de hoek, waar ons doodleuk een uur wachttijd voor een tafel aangezegd wordt. Het valt allemaal mee, en het eten is top. Goedzo. Morgen zijn we hier ook nog, daarna terug naar Seattle.
Sun, 25 Jul 2004
Twin Falls - Pendleton
Een rijdag. Als we willen kunnen we de hele dag op dezelfde freeway blijven, onderweg naar het laatste nationale park. Dat doen we natuurlijk niet: als er iets leuks aan de hand is gaan we weg van de snelweg.
We rijden vandaag grotendeels langs de Oregon trail, de route die migranten met paard en wagen naar de westkust namen. Op de plek waar ze de rivier over staken is een museumpje, waar we worden ontvangen alsof we de eerste bezoekers deze maand zijn. Er wordt veel werk gemaakt van het onrecht dat de oorspronkelijke bewoners is aangedaan. Hoewel we onschuldig zijn, gaan we enigszins bedrukt het museum uit.
Al snel gaat het beter als langs de snelweg een outlet mall opduikt. Zoals gewoonlijk is Thijs de enige die wat koopt.
We rijden over een alternatieve route door Oregon, een monsterlijk grote staat. De man van de VVV is benieuwd naar benzineprijzen in Nederland, en als we het hem vertellen (3 keer zo hoog), moppert hij dat alles in Europa beter is. Rare jongens.
Het landschap is heuvelachtig en mooi om te zien. We rollen moeiteloos naar ons hotel en nemen een duik; onderweg was het tegen de 100 graden (Fahrenheit) en het is nog steeds warm zat.
Later eten we bij een pizzeria en halen wat dingen bij een supermarkt. De mond van de inpakjongen zakt wijd open als we vertellen uit Amsterdam te komen. Hij gelooft niet helemaal dat we voor onze lol naar Pendleton, Oregon zijn gereden. Nou ja, morgen gaan we weer weg.
In de avond kijken we een serie op tv waarin, believe it or not, der Harry uit Derrick meespeelt.
Sat, 24 Jul 2004
Jackson Hole - Twin Falls
Vanuit Jackson Hole rijden we recht de bergen in die het dorpje omgeven. Het gaat steil omhoog en binnen een mum van tijd zitten we ver boven ons beginpunt (helaas staat Thijs net voor het dorp).
Na de bergen zitten we in Idaho. Het is een beetje vreemd: zogauw we de eerste stad verlaten zitten we midden in een soort van prairie waar de weg recht is en het verkeer afwezig. Af en toe is er een afslag die niet op de kaart staat en waar een groot hek de weg verspert.
Ons vermoeden dat hier wat gekonkeld wordt waarbij bezoekers minder welkom zijn wordt aangewakkerd door een bord dat vermeldt dat even verderop de eerste kerncentrale ter wereld staat. We nemen het zekere voor het onzekere en slaan de tour over. Even later komen we door Arco, The first town to be lit by atomic power. Vrijwel ieder huis staat te koop of is verlaten; de atoomkracht drijft nog slechts een knipperend stoplicht in het centrum, waar we linksaf slaan.
Nu komt er iets leuks: 1 miljoen jaar geleden is hier een geweldige vulkaanuitbarsting geweest waardoor er nog steeds een landschap ligt dat bestaat uit gestolde lava. Het is tegenwoordig Craters of the Moon nationaal park.
Een waanzinnig park. Alles bestaat uit brosse lava: de steentjes op de grond, de maffe torentjes die her en der staan, de heuvels die uit het landschap oprijzen.
Vrijwel nergens mag je lopen vanwege de broosheid van het materiaal, maar de grootste heuvel is begaanbaar. We lopen, in de zinderende zon, naar boven.
Bovenop is het prachtig: een warme prairiewind waait door ons haar en we kijken het hele park over. Het landschap dat we zien is behoorlijk eigenaardig. In de jaren zestig kwamen de Apollo-astronauten hier om te wennen aan het maanlandschap.
Aan de andere kant van het park is een aantal natuurlijke grotten in de lava, waar het verrassend koel is. Op de bodem van een krater ligt zelfs nog sneeuw van de afgelopen winter.
Bijna niet te geloven, als het buiten boven de dertig graden is. We zijn allebei een beetje verbrand en picknicken onder een boompje.
Aan het eind van de dag komen we aan in onze slaapplaats, Twin Falls. We rijden over een magistrale brug die een diepe canyon overspant. Morgen weer verder.
Fri, 23 Jul 2004
Yellowstone Park - Jackson Hole
Onze tweede dag in Yellowstone brengen we door aan de zuidkant, met de onder meer de bekende geyser Old Faithful, die iedere anderhalf uur spuit. We hebben geluk: op de plaats waar we gisteren een mannetjeselk zagen, is weer een kleine verkeersopstopping. En verhip, aan de andere kant van de weg staat dezelfde (?) gewei-drager rustig te grazen. De batterijen van de camera zijn gelukkig weer opgeladen: klik.
Ook in dit gedeelte van het park borrelt de stoom weer overal omhoog. Gisteren hebben we een boek gekocht over de 300 dodelijke ongelukken die in het park gebeurd zijn, en blijven dus netjes op de paden.
We hebben geluk: op een omweggetje komen we langs een geyser die normaal niet spuit, maar waarvan men nu heeft vastgesteld dat hij binnen een half uur gaat knallen. We zijn er vroeg bij, en zitten dus netjes vooraan en met de wind in de rug.
En inderdaad: na een kwartier begint de bron te bubbelen, te sputteren, te pruttelen en--boem!
Lekker ruikt het nog steeds niet, maar gaaf is het wel. We pakken de boel weer op en komen langs een mini-bergje dat ook net behoorlijk aan het spuiten is.
Al met al zijn we behoorlijk bezig geweest voordat we bij Old Faithful terechtkomen. Het parkeerterrein staat stijf vol, wat de ergste vermoedens opwekt. En inderdaad, op het moment dat we uit de auto stappen horen we in de verte een knal en een hoop gejuich. Rennend met de camera zet Thijs nog net de laatste dampen op de plaat. Bwah. We keren om en besluiten geen anderhalf uur te wachten: we hebben al een mooie geyser gezien.
Na de middag rijden we het park uit, en meteen een volgend park weer in. Op weg naar Grand Teton is er werk aan de weg, wat tijd geeft om vast wat foto's te bewerken.
Grand Teton is meer zoals de parken die we in Canada zagen: bergen, begroeiing en mooie uitzichten. Op een eiland in een meertje is iets te zien; we kunnen het niet echt herkennen totdat het beweegt: het is onze eerste moose!
Qua wildlife zit het in dit park eigenlijk helemaal wel goed. Op weg naar onze eindbestemming, met een prachtig uitzicht op de pieken die de grens van Grand Teton vormen, zien we niet een, niet twee, maar een hele kudde bisons. En zo is de schade van gisteren bijna helemaal ingehaald.
Jackson Hole is een wintersportplaats waar we prima slapen in een standaard-hotel. Morgen weer rijden.
Thu, 22 Jul 2004
Yellowstone Park
Vandaag rijden we de hele dag door Yellowstone National Park, het oudste park van Amerika, beroemd om zijn wilde dieren en geothermische activiteit (er komt nogal wat stoom uit de grond). Omdat het park zo groot is ligt er een weg doorheen; de grootste ronde is meer dan honderd mijl lang. Toch zien onze amerikaanse vrienden kans om een file te veroorzaken vlak na de entree.
Zo is er natuurlijk weinig aan. Om ons heen heeft het park nog het meest weg van een uitgebreid mikado-spel, resultaat van een flinke bosbrand die grote delen van Yellowstone in 1988 in de as gelegd heeft. Overal staan bordjes en lopen rangers om uit te leggen dat zoiets helemaal niet erg is, juist goed voor het bos, u kent het wel.
Na een stijf half uurtje stilstaan mogen we eindelijk stapvoets langs de oorzaak van de file: er ligt een kudde vrouwelijke elks vlak langs de weg. Iedereen stopt aldaar voor een foto, zo ook wijzelf.
Het park is vergeven van de prachtige doorkijkjes. Op zo'n plek is dan vaak een parkeerplaats aangelegd, echter vaak zo dat je 'm net voorbij bent als het uitzicht in beeld komt. Af en toe hebben we geluk en zijn we op tijd om te stoppen en een foto te maken.
De grootste grap van dit park is toch wel het kokende water dat overal omhoog sijpelt. Als het langzaam en gecontroleerd gebeurt heet het een hot spring, knalt het er af en toe uit dan heb je een geyser. Bij beiden is de geur bijna niet te harden: het is alsof er iedere ochtend een verse lading rotte eieren in de plomp gegooid wordt.
Soms liggen er zoveel dampende bronnen naast elkaar dat het verboden is van de houten boardwalk af te gaan, omdat je dan zomaar naar beneden in een soort snelkookpan kan zakken. Het versterkt de indruk dat we hier op het dak van de hel lopen.
Hoe ontdek je wild? De makkelijkste manier is om te wachten tot je een verkeersopstopping ziet, zelf uit je auto te springen en te kijken wat er loos is. Maar in de middag ontdekken we geheel zelf twee grazende elks, en veroorzaken onze eigen kleine file.
Het water dat omhoog borrelt is rijk aan mineralen. Als die op de grond afgezet worden, nadat het water afgekoeld is, krijg je een soort mega-knuffelmuur waar continu kokende vloeistof overheen sijpelt.
Aan het eind van de middag dalen we af in de canyon van dit park, met een eindeloze stalen trap. Bovenop staat een waarschuwing voor mensen met hartklachten en overgewicht, maar de zwetende Billie Turfen die ons tegemoet komen lijken het te overleven.
Zoals altijd maakt het uitzicht aan het einde van het pad veel goed.
Ook hier heeft het water door eeuwenlang slijpwerk een waanzinnig landschap gecreeerd. Iets om over na te denken, de volgende keer dat je een kraan open laat staan.
En nadat bovenstaande foto genomen is, gebeurt er iets vreselijks. De batterij van onze camera is op. "Moet je eens opletten wat we nu allemaal tegenkomen", moppert Thijs. En jawel hoor: we zien een bison vanaf 1 meter, worden overvallen door een hagelbui en zien een mannetjes-elk met monstergewei pootje baden in de rivier. Maar dat geloven jullie toch niet.
Wed, 21 Jul 2004
Kalispell-West Yellowstone
Broem broem broem, vandaag rijden we een dikke 400 mijl en dus zijn we al vroeg op weg door Montana. Het is goed om te bedenken dat we vandaag binnen deze staat blijven, en in noord-zuid richting rijden: de smalle kant. Dan kun je dus meer dan 600 kilometer rijden. In Montana wonen ongeveer 400 duizend mensen.
En dat betekent: veel uitgebreid landschap, lange wegen, weinig mensen op straat.
We kachelen rustig door, totdat het volgende bord langs de snelweg verschijnt:
We zitten al nooit om excuus verlegen om de snelweg te verlaten, maar dit is te mooi om waar te zijn. We pakken exit 288.
En inderdaad, vertelt de eigenaar van deze store: in Amsterdam, Montana wonen ongeveer 1000 mensen, waarvan er 900 van nederlandse afkomst zijn. In de winkel verkoopt hij ondermeer hagelslag en Brinta.
Nou, zo kom je nog eens ergens. Het zit mee, want na de boerderijen van De Vries, Jubbega en Van Dyk komen we terecht in onze eindbestemming voor vandaag: het oudste nationale park ter wereld. Morgen meer.
Tue, 20 Jul 2004
Calgary-Kalispell
Vandaag maken we behoorlijk wat kilometers en dus vertrekken we bijtijds uit het hotel in Calgary. Maar helaas: hoewel we mooi op tijd op de weg zitten rijden we hopeloos de verkeerde kant op. Halverwege Calgary-oost besluiten we om te keren om alsnog de juiste snelweg te vinden. Maar dan slaat het noodlot toe: we worden, met twee andere auto's, van de weg gehaald vanwege onze snelheid van 46 km/h. Op het stukje weg waar we ons bevinden mag je kennelijk maar 30 km/h rijden. Terwijl de agent met de eerste auto bezig is mopperen we over de grootte van de Canadese gebodsborden, de gemene manier van controleren en het feit dat we helemaal niet in dit gedeelte van de stad willen zijn.
Gelukkig doet het roze rijbewijs zijn schone werk: zogauw het Nederlandse document tevoorschijn komt en duidelijk wordt welke administratie hier gevoerd moet gaan worden is de $89 snel kwijtgescholden en komen we er met een waarschuwing vanaf. (Overigens is het stellen van zulke willekeurige beperkingen en dan boetes gaan innen tijdens de spits natuurlijk een laffe, regressieve, belastingmaatregel. Maar dat terzijde.)
Na deze avonturen rijden we snel, herstel, rustig, de stad uit. Een uurtje later passeren we zomaar het Lancaster-museum, vol met oude vliegtuigen.
De machines hebben nog tijdens de hongerwinter voedsel afgeworpen boven Nederland. In het museum hangt dan ook een brief met de groeten van prins Bernhard.
Tot aan de grens met Amerika is er niet heel veel te doen, maar rondom de grens ligt een internationaal park dat zeer de moeite waard is. Aan de Canadese kant zet Marianne nog even twee nederlanders op de foto,
die datzelfde ook wel voor ons willen doen.
We zijn de hele dag al langs de bergen naar het zuiden gereden, nu draaien we de bergen weer in. Onze laatste canadese dollars gaan op aan de entree van het park.
Binnen is het weer een dolle beestenboel. Als we het enige dorpje inrijden om te gaan lunchen zien we hoe ze hier hun gazon bijhouden: er loopt doodleuk een hert in de tuin te grazen.
Ook hier heeft de canadese spoorwegmaatschappij een hotel gebouwd, dat dramatisch over een meer uitkijkt. Ondanks de bewolking is het nog vrolijk tegen de dertig graden.
Even buiten het dorp is het weer raak met de dieren. Een groepje mensen staat naar een tipje te turen, dat een bruine beer blijkt te zijn. Even verderop schijnt een moeder met twee welpen rond te lopen, maar die weigert zich aan ons te laten zien.
We doen het park op z'n Amerikaans, met de auto dus, en rijden naar Red Rock Canyon. Een mini-canyon voor kinderen, zo blijkt, waar het water overigens behoorlijk koud is.
Als we het park uitrijden zien we de VS in de verte liggen, in de vorm van Chief Mountain, Montana. We komen zonder problemen de grens over en rijden aan de Amerikaanse kant hetzelfde park weer in.
Even lijkt het feest niet door te gaan als blijkt dat ze hier uitsluitend hele dure weekpassen verkopen, maar gelukkig realiseren we ons dat we nog meer parken doormoeten en dus een combipas kunnen kopen. En dat is maar goed ook. Glacier Park is zo mooi dat het eigenlijk niet op de foto te zetten is. Kijk maar:
Een overdonderend uitzicht (we staan hier op een bergrand, 150 meter boven de grond, zie de watervalletjes, de sneeuw, etc.) komt er nogal gewoontjes uit te zien. Nou ja, de dieren dan. We maken kennis met een berggeit:
en een nog nader te determineren knaagdier.
Dan gaat de weg weer naar beneden, richting west, op weg naar onze eindbestemming voor vandaag.
Kalispell is een verzameling pompstations, hotels en winkels die net dicht zijn, maar we hebben erg veel geluk met onze kamer. Groot, mooi, draadloos internet en een bloemstuk boven het bed. We eten wat van de mexicaan en slapen als een grote roos.
Mon, 19 Jul 2004
Banff-Calgary
Morgen moeten we een behoorlijk eind rijden, vandaag leggen we de relatief korte afstand af tussen Banff en Calgary. En dus gaan we vroeg weg omdat vandaag de enige dag is dat we in Calgary kunnen zijn. We hebben slecht gepland: het grootste evenement van het jaar, de Calgary Stampede, is net afgelopen. Het enige dat we ervan gezien hebben was een nieuwslezer met een cowboyhoed op het tv-kanaal uit Calgary.
Als we wegrijden uit Banff, rijden we ook weg uit de bergen. Calgary ligt in de heuvels, ook leuk. Morgen gaan we de rockies weer in. Het eerste dat we in de stad tegenkomen is de afrit naar het gebied waar in 1988 de olympische spelen zijn geweest. Thijs stuurt meteen de afslag op.
De toegang is niet goedkoop, $15 per persoon, maar gelukkig staat naast de kassa (nota bene) een couponboekje met een bon voor twee-voor-de-prijs-van-een. We hebben iemand bij ons die dit geheim succesvol ontsleutelt, en kunnen voor half geld naar binnen!
Voor de tour gaan we de hall of fame in ,om te kijken of we onze eigen wonderen uit 1988 kunnen ontdekken. En inderdaad, ze staat ertussen:
Beneden in het museum mogen we de (gedoofde) toorts van de spelen vasthouden, en is er een speciale vrijwilliger die mensen met de toorts op de foto zet. Hij doet dat prima:
De tour is erg leuk: niet alleen heeft de organisatie de spelen hier met een vette winst afgesloten, ook het complex wordt nog steeds goed gebruikt. In de trainingshal voor de bobslee- en rodelteams wordt dagelijks getraind door teams uit de hele wereld.
Op de heuvel trainen kinderen met mountainbikes en in de verte staat de olympische schans er een beetje verloren bij, zo zonder sneeuw.
Natuurlijk mogen we erop. Het lijkt allemaal nogal hoog, hoewel de gids ons verzekert dat de springers nooit meer dan drie meter van de grond af zijn. Van deze schans is onder meer Eddy the Eagle gesprongen. Met de stoeltjeslift gaan we naar beneden, ook wel eens leuk bij 30 graden, en rijden door naar Calgary downtown.
In de stad is het heerlijk totdat er opeens een grote wolk overdrijft. We rennen een mall binnen en even later begint het te hozen. Ho-zen. Een half uur later is het voorbij.
Calgary is een aardige stad, met een mini-Chinatown, een gratis tram en meer dan voldoende daklozen. Bovenal is dit cowboyland. We eten in de avond een steak en gaan op tijd naar bed.
